چه گویمت که دلم ازجدائیت چونست

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم

                                                  سیلاب سرشک امد وطوفان بلا رفت

****************************

* *چه رازی در اعماق  چشمت  ،  نهفته**

**چه کس با شب از، چشم تو  قصه گفته**

**که من چون  شهابی ، که  مثل   حبابی**

**چنین  درهوایت، رهاشده ام ،فناشده ام**

******************************

**کدامین  پرنده ، در این  صبح  روشن**

**ز من  گفته  با تو ، ز تو گفته  با  من**

**که من چون ستاره ، که  مثل  شراره**

**چنین درهوایت ، فناشده ام،رهاشده ام**

*****************************

*****بهار دل  من ، قرا ردل من*****

*****بگوشه غم ، صفای  تو بود*****

*****به خلوت شب، نوای تو بود*****

*****تونورخدایی، کجایی،کجایی*****

**********نوید  رها یی**********

*****به گوش دلم ، صدای  توبود*****

*****************************

***ستاره  شمردم ، ز پنجره ،  ای مه***

***مگرکه درآیی تویک شب ازین ره***

**********به خانه  من ،**********

***به  دریا سپردم ، به خاطر تو جان***

***مگر که بگیری ، زموج وزطوفان***

************نشانه  من***********

*****************************

*****نوای رسایت،صدای رهایت*****

******به کوچه شب،کشیده  مرا******

****بیا که  ببینی ، که   جان غمینی****

******دوباره به لب، رسیده مرا******

***ز رنج زمانه،رهایم کن ای دوست***

***شب عاشقانه،صدایم کن ای دوست***

****************************

    *

ای غایب ازنظر به خدا می سپارمت

 ای  دلبر یکتا   بیا ، ای   محرم   دلها    بیا

                                               تنها توئی  مشکل  گشا، ای  رهبر والا   بیا

معشوق هرپیغمبری،برفرق نرگس  افسری

                                               یاحجت بن العسکری،ای یار روح  افزا بیا

 بشربن سلیمان که ازشیعیان امام هادی وامام حسن عسکری(ع) ودرشهرسامراهمسایه ایشان بودمی گوید:

روزی کافورخادم امام هادی(ع)بنزدمن آمدومراطلب نمود.چون بخدمت امام هادی(ع) رفتم فرمود:تواز فرزندان انصاری وولایت ومحبت مااهلبیت همیشه درمیان شما بوده واززمان حضرت رسول الله تاحال پیوسته محل اعتمادمابوده ایدمن تورابرمی گزینم برانجام کاری که بسبب آن برشیعیان ماسبقت گیری در ولایت ما،وتورابه رازهایی مطلع می گردانم وبخریدن کنیزی میفرستم.سپس امام نامه ای نوشتند،بخط و لغت فرنگی ومهرخودبرآن زدندوکیسۀ زری بیرون آوردندکه درآن دویست وبیست اشرفی بود.فرمودند:این نامه وزر،رابگیروبه بغدادبروودرصبح فلان روزبرسرپل حاضرشوچون کشتیهای اسیران به ساحل رسد.جمعی ازکنیزان رادرآن خواهی دیدوجمعی ازمشتریان،ازوکلای امرای بنی عباس وقلیلی ازجوانان عرب خواهی دیدکه برسراسیران جمع خواهندشدپس درتمام روزازدورنگاه کن ببرده فروشی که عمرو بن یزید نام داردتازمانیکه ازبرای مشتریان ظاهرسازدکنیزی راکه فلان وفلان صفت دارد(وتمام اوصاف آن کنیزرابیان فرمودند)وآن کنیزجامۀ حریرآکنده پوشیده است واباوامتناع خواهدنمودازنظرکردن مشتریان ودست گذاشتن آنهابه او،وخواهی شنیدکه ازپس پرده صدای رومی ازاوظاهرمی شود،پس بدان که بزبان رومی میگوید:وای که پرده عفتم دریده شد،پس یکی ازمشتریان خواهدگفت:که من سیصداشرفی بقیمت این کنیزمی دهم.اورادرخریدن من راغب گردانید،پس آن کنیزبه زبان عربی به آن شخص خواهد گفت: اگربه زیّ حضرت سلیمان بن داوود ظاهرشوی وپادشاهی اورابیابی من بتو رغبت نخواهم کرد.کارخود را ضایع مکن.پس برده فروش گوید:من برای توچه چاره کنم.که به هیچ مشتری راضی نمی شوی وآخر ازفروختن توچاره ای نیست،پس آن کنیزگوید:چراعجله میکنی بایدمشتری بیایدکه دل من به اومیل کند.و اعتمادبروفاودیانت اوداشته باشم.دراین وقت توبروبه نزدصاحب کنیزوبگونامه ای بامن هست به لغت فرنگی که یکی ازاشراف وبزرگان ازروی ملاطفت نوشته ودرآن کرم،سخاوت،وفاداری وبزرگواری خودراوصف کرده است.این نامه رابه آن کنیزبده بخوانداگربه صاحب این نامه راضی شود.من ازطرف آن بزرگ،وکیلم که این کنیزرابرای اوخریداری کنم.چون کنیزدرنامه نظرکردبسیارگریست وبه عمروبن یزیدگفت:مرابه صاحب این نامه بفروش وسوگندیادکردکه اگرمراباونفروشی خودراهلاک می کنم.پس با برده فروش بسیارگفتگوکردم بهمان قیمت راضی شد.که حضرت امام هادی بمن داده بودندپس زررادادم واورابه حجره ایکه دربغدادگرفته بودم بردم.تابه حجره رسیدنامۀ امام رابیرون آوردمی بوسیدوبردیده هامی گذاشت ازتعجب پرسیدم:نامه ای رامی بوسی که صاحبش رانمی شناسی؟کنیزگفت:توراقسم می دهم ببزرگی فرزندان واوصیای پیغمبران که گوش بمن بسپاری تااحوال خودرابرای توبگویم.واوچنین گفت:

«من ملیکه دختریشوعای،فرزندقیصرپادشاه روم ومادرم ازفرزندان شمعون بن حمون بن الصفا وصی حضرت عیسی است.زمانی که سیزده ساله بودم جدم قیصرخواست مرابعقدفرزندبرادرخوددرآورد،پس  جمع کرد درقصرخودازنسل حواریون عیسی وازعلماوعبّاد نصاری سیصدنفروازصاحبان قدرومنزلت هفتصدنفروازامرای لشکروسرداران عسکروبزرگان سپاه وسرکرده های قبائل چهارهزارنفرودستورداد تختی رابرروی چهل پایه تعبیه کردند.بتهاوچلیپاهای(صلیب)خودرابربلندیها قراردادند.وپسربرادرخود را به بالای تخت فرستاد.چون کشیشهاانجیلهارابردست گرفتند که بخوانند،بتهاوچلیپاهابرزمین افتادندوپاهای تخت خراب شدوتخت برزمین افتاد وپسربرادر......

ادامأ مطلب یادتون نره دوستان.......

                                ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 دورهجران  می رسد آخر به  پایان غم مخور

عاقبت هر  مشکلی می گردد  آسان غم مخور

دیده روشن می شود ازوصل جانان غم مخور

یوسف  گمگشته باز آید به  کنعان   غم مخور

                                                کلبۀ  احزان  شود  روزی  گلستان  غم مخور

گر چه  از  بار  فراقش  پشت  یارانش  خمید

گر چه  موی  عاشقا نش، از غم  او  شد سپید

گرچه  عمر ما  گذشت و چشم  ما او را  ندید

گرچه منزل بس خطرناک است ومقصدناپدید

                                                هیچ راهی نیست، کورا نیست پایان غم مخور

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

                                       ثبت است بر جریده عالم دوام ما

عشق درلغت به معنی میل مفرط است وآن مشتق،ازعشقه است.عشقه گیاهی است که هرگاه به دوردرخت پیچیده می شود.آب آن رامی خورد ودرخت زرد شده وکم کم خشکیده می شودودراصطلاح عشق را،مرتبه عالی،محبت گویند.جناب خواجه نصیرفرموده اند :«عشق به محبت شدید گویند وهرچه ادراک بالاترباشدعشق شدید ترخواهد بود.وعشق حقیقی آن ابتهاج وشوروسروری است که ازتصّورحظورمعشوق به انسان دست می دهد» وعاشق کسی است که دل راازهرچه غیراوست خالی نموده وآن را حرم امن حضرت دوست قراردهد. وچشم ازهمه جزجمال محبوب ببندد.وجزیاد معشوق به کسی نیندیشد. ودرراه رضای معشوق ازهرچه دارد بگذرد.

 یارآن بود  که صبر کند  بر جفای  یار        ترک رضا ی خویش کنددررضای یا ر

وهرکسی که زودعاشق شودومرتب معشوق عوض می کندمعلوم است که عشق را به بازی گرفته یا خودش بازیچه ی هوس شده است.بازیگری وبازیچه بودن هردومایه ی شرمندگی است.وباید درباره مرزمیان عشق وهوس بیش تراندیشید.

عشقی  که  نه  عشق  جاودانی  است                بازیچه ی   شهوت    جوانی   است

عشق    ایینه ی     بلند    نور    است              شهوت  ز حساب  عشق   دور است

                                              عشق برتر

جوانی بود سخت وابسته ی لباس وقیافه اش بودحتی وسواسی داشت که پارچه اش ازکجا باشدودوختش ازفلان ومدلش ازبهمان.برای دوستی بااوهمین بس که ازلباس واتویش وقیافه اش تعریف وتحسین کنی ویا ازطرزتهیه ی آن بپرسی.اوعاشق ظاهرسازی وسرووضع مرتب بودوبه این خاطرازخیلی ها بریده بودتا اینکه عشقی بزرگتردردلش ریخت وبا دختری آشناشدوباهم سفری کردند ودرراه تصادفی اتفاق افتاد.جوانک درآن لحظه بحرانی ازرنج های خودش فارغ بودوخودش رافرموش کرده بود وبه محبوبه اش می اندیشید وسخت به او مشغول بود.اوبه خاطرپانسمان محبوبش به راحتی لباس هایش راپاره می کردوزخم های او را می بست.

       *هنگامی که عشقی بزرگ تر دل را بگیرد عشقهای کوچک ترنردبان آن خواهند بود*

                                           عشق بازی پروانه در پای شمع

     همچون   آن   پروانه   شمع   افروختن        هر دمی  خود   را  به  نوعی  سوختن

     بنگرید    ای    دوستان     پروانه   را         دادن    جان    در   ره     جانانه   را

     چونکه    بیند    شمع   را  اندر  وثاق         گردد    اول   دور    آن    از   اشتیاق

     سر   نهد    آنگه   به    پایش   از نیاز        هین  بزن    پا    بر   سرم   ای دلنواز

     پس   گشاید   بال   و   پر   از انبساط         رقص  آرد  دور  آن   با   صد   نشاط

     وانگهی  خود   را  زند   بر   نار  آ ن         جان    دهد    در   آتش   رخسار   آن

     سوزد   و   افتد    به    پایش   سوخته         هم   پر  و  هم     با ل   آن    افروخته

     نیم جان   خیزد  ز جا  با  صد  شعف         خود  بر  آتش   افکند   از  هر   طرف

    سوزد     و     گوید    میان     انجمن         هین   بسوزانم   خوشا   این    سوختن

     سوزد و گوید  به  صد  وجد  و طرب          شد  به  کام  من، جهان ای صد  عجب

     سوخت  پا  تا سر، خَُُنُک این سوختن          عاشقی      باید     از     آن    آموختن

     عشق   از   پروانه   باید    یاد داشت          ورنه   خود   از  عاشقی  آزاد    داشت

     عاشقان را جسم و جان  در کارنیست         جسم  و جانشان   جز  برای  یار  نیست

     در ره  او جسم  و  جان  را خوار کن         خویش  را از جسم  و جان   بیزار  کن

     جان     فروشانند    در   بازار  عشق         از  ورای   عقل   باشد     کار     عشق

     هان   و  هان  ای    دوستان    با  وفا          پا       نهید      اندر      بیابان       وفا

     خویش را   در  راه    او    فانی  کنید        عید         قربانست       قربانی      کنید

     در   سر   کوی    بقا     منزل     کنید        جان   خلاص   از  بند  آب  و گل   کنید

     جان   من   گر  عاشقی   مردانه  باش        پیش   شمع    روی  او    پروانه    باش

     گر  همی  خواهی    وصال   آن  نگار        پا   بزن  بر   هر  دو  عالم   مرد    وار

     دوست   نبود   آنکه   می جوید بهشت         بلکه  گلشن   جست  و گلخن  را بهشت

     گلشن  و   گلخن   برعاشق  ، یکیست        گلخن   و   گلشن   نمی داند   که  چیست

     گر به   گلخن    چلوه     دلدار  اوست        جنت     او     باغ    او    گلزار  اوست

     ای   که   در  فکر  بهشت   و  کوثری        دور  شو   تو     مردک  حلو ا   خوری

     دوست  چیزی   می نجوید  غیردوست        جسم  و   جان  و  دنیی  وعقباش اوست

     جسم و جان  بخشد  به   یک  ایمای او       هر   دو   کون    افشاند   اندر    پای  او

       فزتُ وَربِّ الکَعبَه   

        شهادت حضرت امیرالمومنین رابه تمام شیعیان جهان تسلیت عرض می کنم         

دیده امشب گریه برشاه ولایت می کند

                    خاک امشب خاک برسرزین مصیبت می کند

حضرت امیر المومنین در نامه ای به مالک اشتر چنین فرمودند:

(ای مالک)مهارهوی وهوست را بدست گیر وبنفس خود از آنچه برایت مجاز وحلال نیست بخل ورز.که بخل ورزیدن بنفس درمورد آنچه خوشایند ویا نا خوشایند آن باشد عدل وانصاف است.قلبا ًبا مردم مهربان باش.وبا آنها با دوستی وملاطفت رفتارکن از خود بینی وخود خواهی واز اعتماد به چیزی که ترا بخود پسندی وادارت کند وازاینکه بخواهی د یگران ترا زیاد بستایند سخت بپرهیز.زیرااین صفات زشت ازمطمئن ترین فرصت های شیطان است که بوسیلۀآنها هر گونه نیکی نیکوکاران را باطل وتباه سازد.   (ای مالک)تا می توانی زشتی(عیب) مردم را بپوشان تا خداوند نیز از تو آن عیوبی را که دوست داری ازمردم پوشیده باشد .بپوشاند.

                                مولای مظلومان عالم

       علی  آن   شیر  خدا   شاه   عرب          الفتی   داشته   با    این  دل   شب     

       شب  ز  اسرار  علی  آگاه   است          دل   شب    محرم   سرّ الله   است

       شب  شنفته  است  م ناجات  علی          جوشش    چشمۀ     فیض     ازلی

       فجر   تا    سینۀ   آفاق    شکافت           چشم   بیدار   علی   خفته    نیافت

       نا شناسی  که  به   تاریکی    شب          می برد      نان     یتیمان     عرب

      تا  نشد   پردگی  آن    سرّ    جلی           نشد    افشا   که    علی   بو د  علی

      شاهبازی    که   به   بال    پرواز           می کند      تا     ابدیت       پرواز

      شهسواری  که   به   برق   شمشیر          در  دل   شب   بشکافد    دل   شیر

     عشقبازی   که   هم   آغوش   خطر          خفت       در    خوابگه      پیغمبر

      پیشوائی    که   ز    شوق    دیدار          می کند    دشمن    خود   را   بیدار

      ماه    محراب      عبودیت     حق          سر   به    محراب   عبادت   منشق

      می زند  پس   لب  او   کاسۀ  شیر          می کند   چشم  ،  اشارت   به  اسیر

     چه اسیری  که  همان   قاتل  اوست          تو  خدائی   مگر  ای  دشمن دوست

     درجهان، کین  همه  شور وهمه شر        ها       علیٌ     بشرٌ      کیفَ    بشر

     شبروان   مست    ولای    تو   علی        جان    عالم     به    فدای    تو  علی

 الله نورالسموات والارض

مارازتوغیرازتوتمنایی نیست

       چونکه ازدوست بجز دوست نمی باید خواست    

 قال رسول الله:المهدی طاووس اهل الجنه

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

                                                     دردلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

ای حبیب من، کاسه صبرم در دوری تو لبریز شدکه،اندوهناک وغریب وگریان ودردمند رهایم ساخته ای. ای روح وجانم ،ای راحت روانم به فریادم برس که نزدیک است دلم از غصه آب شود.به هر آستانی نگاه کردم بجز آستان والای تو پناهگاهی ندیدم.از فیض بخشش خود مرا پناه ده.اگر تو نبودی زمین همه را در خودفرو می بردودل خاک خوابگاه مردمان می شد.و تمام کوه ها از هم پاشیده می شدندو هیچ گیاهی در زمین نمی رویید.وهیچ درختی شادابی نمی یافت.وخورشید و ستارگان نور نمی افشاندند،وهیچ چشمه ای نمی جوشید.وبرقی نمی زد.

مولایم با اینکه تو را نمی بینم واز نظرم غایب هستی اماآن چنان شوق تو خیالت را برای من مجسم می کند که گویی از نزدیک با تو سخن می گویم.هر چند که نزدیک من نباشی.

مولای من !

تا به کی در فراق تو اشک بریزم تا به کی در انتظار تو حیران بمانم .تا به کی.

اگر به خاطر گناهان ما غایب شدی که توبه می کنیم توبه!یا از دشمنان ترسانی؟پس دوستان چه کنند؟

آیا این روز(تاریک غیبت)به فردای دیدار جمالت می رسد که ما بهره مند شویم.کی می شود هر بامداد وشامگاه به دیدارت مشرف شویم .کی تو ما را وما تو را می بینیم در حالی که پرچم پیروزی بر افراشته باشی وآشکارا دیده شوی.

خداوندا: ما بندگان توایم که مشتاق ظهور ولیّ تو هستیم .برما منت گزار،وبا ظهور ولیت غم واندوه وسوز دل را، از ما دور گردان

                         امام مُنتَظَر

 ای  صبا  گو، تو  به  آن  سیّد  ابرار بیا         کوری   دیده  اغیار  تو  ای  یار  بیا

مرغ  دل  از نفس افتاد  به  فریاد  برس         خیمه زد باد خزان درصف گلزار بیا

ای طبیبی  که به هر درد شفا می بخشی         شیعه  گردیده  ز هجران  تو بیمار بیا

مادرت فاطمه در باغ جنان منتظر است         یوسف  فاطمه  یک  دم  سر بازار بیا

کوچه باغ  دلم ،از خاطره کوچه  گرفت         یاد   سیلی  زند  آتش  به  دل زار بیا

در ودیوار زند داد که زد ،بوسه  ز کین         میخ   در  سینه   گنجینه   اسرار  بیا

تا  نیایی   نشود  نقش  به   لب  لبخندی         ای به لب خنده تو،گل گشته خریداربیا

غم  عالم  به  دلم  خیمه  زد از دوری تو       بهر نابودی  غم   بر همه غمخوار بیا

هر که را می نگرم گشته به دام تو اسیر        بهر  آزادی   این   خلق   گرفتار  بیا

         شوق وصال وخوف فراق

بلبل از شوق گل وپروانه از سودای عشق

                              هرکسی سوزدبه نوعی درپی جانانه ای

پروانه راگفتند:چون می دانی که توراازوصل شمع،جز سوختن،هیچ فایده ای نیست.پس چراگرد

وی می گردی؟

پروانه گفت:من حیات ازبرای آن ،یک نفس می خواهم که بسوزم.

بلبل را گفتند:آواز خوانی وترنم تو،قبل از دیدن گل مایه شگفت نیست اما پس از وصال ودیدن گل

این همه سوزوگدازدیگربرای چیست؟

بلبل گفت:قبل از وصال به جهت اشتیاق،اما بعد از وصال از خوف مرارت فراق است.
  مناظره بلبل با پروانه

شبی    وقت   گل   بودم   اندر  چمن                               

                                                        گل  و  شمع   بودند    شب   یار  من

شنیدم     که     پروانه    با      بلبلی             

                                                        که  می کرد  در عشق   گل   غلغلی

همی گفت کاین بانک وفریاد چیست؟         

                                                        ز  بیداد   معشوق   این   داد  چیست؟

ز    من    عاشقی     باید     آموختن        

                                                         که    هرگز   نمی نالم   از   سوختن

چو   بلبل   شنید   این،    بنالید   زار         

                                                         که  من   تیره   روزم،   تویی   بختیار

تو  را بخت  یار است  و دولت  رهی  

                                                         که  در  پای  معشوق  جان  می دهی

به  روز  من  و حال  من   کس  مباد 

                                                         که  یارم  رود  پیش  چشمم  به باد

سالروز شهادت پنجمین اخترتابناک امامت وولایت حضرت جعفربن محمد،امام صادق راخدمت شماتسلیت عرض می کنم

امام صادق علیه السلام فرمودند:  

 همانا خداوندتبارک وتعالی درپادشاهی یکتا وبی همتا است.پس خودرابه بندگان شناسانیدوسپس امرخودرابه آنهاواگذارکرد و بهشت رابرای آنها رواساخت. پس اگرخداوند بخواهد قلب کسی راپاک سازد،اورابا ولایت ما آشنا می سازد،وهر که رابخواهدقلبش راتباه سازد اوراازمعرفت ما باز می دارد.سپس حضرت فرموند:ادم سزاوار،این نبود که خداوند با دست قدرتش اورابیافریندوازروح خود در آن بدمد.مگربه ولایت امیر المومنین(ع).و موسی شایستۀ گفتگو با خداوندنبود مگربه ولایت امیرالمومنین.وعیسی را نشانۀ قدرت خودبرای جهانیان قرار نداد مگربا تواضع وفروتنی برای امیرالمومنین.سپس فرمودند:کسی جزبا ولایت ما، لیاقت نظررحمت الهی راندارد.وهمچنین فرمودند:ولایت ماولایت خداوندی است که هیچ پیغمبری جزبااقرار به آن به نبوت دست نیافت.

    به نام آنکه مراآفرید

آهوی دشت معاصی را دوروزی سردهید 

                                                 تا کجا خواهد رمید آخر شکار رحمت است     

خدایا !توراسپاس گزارم،که دربارۀ من نیکی نمودی وبه رحمت خود مرافزونی دادی ونعمت خودرابرمن تمام کردی.ای خدای من!چه بسیاربلاهای سخت که ازمن برگردانیدی وچه نعمت های وافرکه چشم مرا بدان روشن کردی.تویی که هنگام بیچارگی دعوت مرا اجابت کردی وهنگام لغزش دست مرا گرفتی.ای پناه من!هروقت راه ها برمن بسته شود،مرا ازآن چه موجب خشم توست رهایی ده.ای دستگیرندۀ من!اگروقت لغزش عیب مرا نمی پوشیدی رسوا شده بودم.ای یاور من! ای کسی که نامهای نیکو،خاص توست.ازتومی خواهم مراببخشی وبیامرزی.ای ارحم الراحمین.